Verbreek de keten
Ergens in een la ligt nog een foto van mij als kind. Netjes op de foto gezet, met dat gezicht van: zeg maar gewoon niks, dan gaat het allemaal weer voorbij. Dat was hoe het toen ging. Je sprak niet over de dingen die pijn deden. Je slikte het in. Je maakte er grapjes over. Je liep door. Niemand die er kwaad mee wilde doen. Het hoorde bij de tijd.
En toch blijft er iets hangen, als stof in een kamer die al jaren niet meer is afgestoft. Ik heb daar lang mee geworsteld. Met het idee dat kwetsbaarheid iets is om te verbergen, terwijl het er juist schreeuwend om vroeg om uitgesproken te worden.
Nu zit ik in een documentaire. 27 september, bij de EO. ‘Verbreek de keten’. Ik hoefde er mijn hoofd er niet per se bij in beeld, mijn stem is genoeg. Maar dat is hoe het met een documentaire gaat, daar hoort een gezicht bij. En ik heb besloten er aan mee te werken. Omdat ik het belangrijk vind dat er iets doorbroken wordt. Omdat ik mijn jongens anders probeer op te voeden. Niet met het idee dat ze alles moeten delen, maar wel dat ze altijd mogen praten. Dat zwijgen niet de standaard hoeft te zijn. En vooral: dat alles er mag zijn. Verdriet, angst, blijdschap, twijfel en intense jaloezie. Alles mag er zijn.
Ik neem niemand iets kwalijk. Mijn ouders niet. Niemand. Het was hoe het was. Maar dat maakt niet dat ik er niet over wil praten. Integendeel. Ik zou het mooi vinden als mensen na het zien van deze documentaire denken: misschien kan ik er ook iets over zeggen. Gewoon, zonder schaamte.
Het is eenmalig dat ik zo uitgebreid schrijf over deze docu. Kijk, of kijk niet. Dat is aan jou. Maar wie mij volgt, weet hoe ik erover denk. Het taboe kan alleen verdwijnen als we niet meer fluisteren.
Dat is alles.
