Geen mensen maar machines

Er zijn van die momenten waarop je beseft dat je lichaam en CrossFit verschillende verwachtingen van elkaar hebben.

Op het bord stond vandaag onder andere: handstand push-ups tegen de muur. Dat betekent dat je op kop tegen een muur gaat staan en dan jezelf omhoog duwt. Met je armen. Blijkbaar een volstrekt normale menselijke beweging. Ik kan dat dus niet. Mijn coach keek ernaar, dacht even na en zei: ‘Voor jou doen we iets anders.’ Dat klinkt vriendelijk, maar iedereen weet wat het betekent. Dat je een aangepast programma krijgt. Voor mensen die nog gewoon bloed in hun lijf hebben in plaats van hydraulische olie.

Terwijl de rest als een stel atletische turners tegen de muur stond te pompen, deed ik mijn versie. Rechtop met bumbles. Zoals de evolutie het ooit bedoeld heeft.

Ik vroeg haar ondertussen of ze ook wedstrijden doet. ‘Ja,’ zei ze. ‘Alleen in Nederland.’ Ze haalde haar schouders op. ‘Ik wil eigenlijk het liefst naar Amerika. Maar daar… dat zijn geen mensen. Dat zijn machines.’

Ze klapte in haar handen. ‘En nu door!’