Het kan gewoon

Gisteren was ik in gesprek met iemand bij wie je meestal net iets langer blijft staan dan je van plan was. Hij had iets van me gelezen. Een Facebookpost. Dat ik met het vliegtuig was weggeweest. Terwijl ik toch ook geregeld dingen zeg die een beetje linksig klinken. Hij keek me aan met een mengeling van nieuwsgierigheid en lichte verwarring. Niet beschuldigend, maar nieuwsgierig. Meer alsof hij dacht: interessant, hoe werkt dat precies.

Ik moest denken aan iets uit de sociale psychologie. Mensen houden van consistentie. Ze vinden het prettig als alles klopt. Als je GroenLinks stemt mag je niet vliegen. Als je duurzaam denkt moet je ook duurzaam ademen. Liefst door een rietje van bamboe. En als je getrouwd bent, doe je op zondagmiddag de strijk voor je gezin.

Maar mensen zijn geen vakjes. Mensen zijn een rommelige la waar ook nog batterijen in liggen waarvan niemand weet waar ze bij horen.

Ik legde het hem gewoon uit terwijl hij luisterde. Ik trek de winter niet. Vier maanden donker en ik verander langzaam in een slecht onderhouden kamerplant. Zonder zon lig ik eraf. Echt. Dus soms stap ik in een vliegtuig naar een plek waar de zon nog wel bestaat. Dat is geen ideologie. Dat is zelfbehoud. En zo kan het dat een vrij linksig iemand af en toe het vliegtuig in stapt. Het kan gewoon. Net zoals getrouwd zijn niet betekent dat er een bordje op je voorhoofd wordt geschroefd: Menselijke nieuwsgierigheid gesloten wegens huwelijk. En gelukkig maar. Anders zaten we allemaal thuis heel consequent te leven.