Precies daar dus

Soms duikt er iemand op in je hoofd die daar eigenlijk niks te zoeken heeft. Onhandig moment, verkeerde timing, totaal niet praktisch. En toch blijft het hangen, alsof je brein denkt: we doen dit nu even.
Ik stond in het stemhokje. Zo’n plek waar je automatisch rechter gaat staan, alsof iemand meekijkt. Beetje knikken naar jezelf. Ja, dit is belangrijk. Dit gaat ergens over. Ergens op de achtergrond het besef dat iemand ooit voor dit moment heeft moeten vechten, en dat jij het nu mag doen met een potlood dat het nét niet lekker doet.

En precies daar dus dacht ik aan iemand die daar niks te zoeken had.

Dagen later werd er iets gezegd waar ik me niet in kon vinden. Zo’n zin waarvan je meteen denkt: nee. Dit niet. Hier haak ik af. Ik zette een stap achteruit.

En toch.

Toch zette ik daarna weer een stap naar voren. Alsof weggaan net iets te makkelijk was. Alsof er nog iets zat wat ik niet helemaal wilde missen.
En dat is het irritante. Je weet eigenlijk al genoeg, en toch blijf je nog even. Gewoon om te zien wat er gebeurt als je niet meteen wegloopt.
Dus ik bleef. Niet omdat het duidelijk was, maar omdat het iets deed. En soms is dat al genoeg om nog even niet weg te lopen.