Ik ga nu echt weg. Denk ik.

Er bestaan mensen die veertig minuten weggaan.
Zo iemand staat dan op en zegt: ‘Ik moet echt gaan, morgen vroeg op’, en trekt zijn jas aan.
Diegene kan dan een minuut later weer achteloos op zijn barkruk zitten. Met nieuw bier. Alsof dat bier hem besteld heeft.

Want alles is al gezegd. Echt alles.
De jeugd. Het werk. De politiek. Links, rechts. Alle kanten zijn al belicht. Er komt geen nieuws meer bij.

‘Ik ga nu echt weg.’
Slok bier.
‘Denk ik.’

Dat denk ik is geen bijzin. Dat is een levenshouding.

Dan loopt hij toch echt naar de deur, draait om met ‘één ding nog’ en voor je het weet zit hij weer. Met bier. Met die blik. Nog eentje dan.

En toen dacht ik: iemand blijft soms niet hangen omdat er nog iets te beleven valt.
Maar omdat hij wil luisteren.
En alles nog een keer opnieuw wil horen.
Ik weet het echt zeker. Denk ik.